Papa Mike vertelt: Schaamte

Schaamte

Als je Daddy Sunday volgt weet je denk ik wel hoeveel ik ervan geniet om met mijn kinderen op pad te gaan. Masato is nog te klein om overal mee naar toe te nemen, dus voorlopig is Ayumi diegene die ik moet vermaken. Geweldig vind ik dit! De vreugde en geluk dat van haar afstraalt wanneer we weer een keer naar een speelplaats gaan of bij iemand op bezoek gaan, is van onschatbare waarde. Dit is mijn ultieme geluk. Het ervaren dat mijn gezin gelukkig is, maakt mij zo gelukkig dat ik niets anders wil. Ik doe er dan ook echt alles aan om dit gevoel niet kwijt te raken.

Helaas is het niet altijd roze geuren en manenschijn. Ons prinsesje is namelijk net 2 jaar geworden en het gezegde “ik ben twee en ik zeg nee” is duidelijk merkbaar. Ook heeft ze het gillen ontdekt en soms gilt ze zo hard dat mijn oren ervan tuiten. Ze gilt niet alleen als ze haar boosheid moet laten merken, maar ook kan ze heel hard gillen van enthousiasme. Opzich niet zo erg en het hoort er allemaal bij, maar soms word ik echt helemaal gek. Zij gaan je op deze leeftijd testen en je geduld wordt zwaar op de proef gesteld. Soms lijk ik op een “met de verkeerde been uit bed gestapte politie agent” terwijl ik zo niet wil zijn. Zelf vind ik het irritant om haar keer op keer duidelijk te moeten maken wat wel en niet mag. Maar ik kan haar ook niet negeren want dan heeft ze geen structuur meer. Ik ben natuurlijk de papa en dit is een van mijn taken maar als ik eerlijk ben moet ik toegeven dat ik dit soms best lastig vind.

Thuis kan ik het nog allemaal best handelen, maar zodra wij buiten zijn in het openbaar en zij krijgt dan een van die gekke buien, dan voel ik me net alsof er een dikke spotlight op mij gericht staat en mensen mij aanstaren om te kijken hoe ik haar gedrag ga aanpakken. Net alsof ik auditie moet doen voor de Hollands Next Best Papa en de juryleden staan klaar om mij te beoordelen. Wellicht zit dit tussen mijn oren, maar ik begin me wel altijd een klein beetje te schamen.

Zoals sommigen van jullie weten ben ik shopmanager in een winkel en ook wij krijgen regelmatig ouders bij ons op de vloer waarbij de kinderen duidelijk de baas proberen te spelen en totaal niet luisteren naar wat hun gezegd wordt. Ze breken dan bijna mijn tent af en gillen alles bij elkaar. Sommige weten van gekkigheid niet meer wat ze ermee aan moeten en dan hoor ik hen tegen hun kind zeggen dat ze nooit meer ergens mee naartoe mogen gaan. Ik weet maar al te goed hoe vervelend dit voor omstanders kan zijn dus probeer ik dit met mijn eigen kinderen te voorkomen.

Uiteraard lukt dit niet altijd en als het een keer voorkomt word ik zenuwachtig. Ik heb namelijk het gevoel dat als ik alleen met de kinderen weg ga, en mensen mij alleen zien lopen met Ayumi en/of Masato, dat zij denken dat ik gescheiden of een alleenstaande vader ben. Dit zal waarschijnlijk niet zo zijn maar als Ayumi dan ook nog alles bij elkaar loopt te gillen, dan komt het maybe over alsof ik mijn eigen kind niet kan handelen. Dit is natuurlijk dikke onzin want ik kan mijn kinderen (gelukkig tot nu) gewoon in toom houden. Maar toch, mensen hebben gauw hun vooroordeel klaar en kunnen je soms zo raar aan kijken. Alle kinderen gillen, dit is meer dan normaal maar ik was toch erg benieuwd naar hoe jullie met deze situatie om gaan? Laten jullie je kind gewoon huilen en loop je dan weg van je kind? Of probeer jij je kind om te kopen dat als ze stopt met huilen en gillen dat ze dan iets lekkers krijgt? Of kies je liever voor de ghetto manier en krijg je kindje billenkoek midden op straat?

De laatste heb ik een keer mee gemaakt; ik liep in de stad en voor mij was een kind dat stik vervelend aan het doen was, op de gegeven moment na 10 keer waarschuwen pakte de moeder hem beet en gaf hem midden op straat billenkoek. Ik moest stiekem wel een beetje lachen want de kind begon meteen huilen, eerst stoer doen en dan huilen, wat een grote jongen. Ik kan me voorstellen dat er veel mensen bij zijn die deze manier afkeuren, maar ik denk dat het ook meer te maken heeft met cultuur. De ene cultuur gaat er makkelijker mee om dan het ander. Zelf zou ik nooit voor deze optie hebben gekozen, maar ik denk dat ik ook meer onder de groep val die zich er eerder voor schaamt dat hun kind zich niet gedraagd, dan die er schijt aan hebben en hun kind gewoon hun gang laat gaan.

Ik ben benieuwd naar jullie ervaring, laat in de comment weten en wellicht steek ik er zelf nog wat van op.

Daddy Mike

Volg me ook op: InstagramFacebookYoutube Bloglovin

7 Comments

  1. Yudeska 13 november 2014 / 08:51

    Persoonlijk denk ik dat je zoals je al zegt ayumi thuis hetzelfde moet behandelen als het op schreeuwen aankomt als thuis. Dat wil zeggen dat ze als jou dochter ook begrijpt wat jij van haar verlangt, en ze geen verschil gaat merken van buiten naar binnen. Als je haar thuis strenger behandeld dan buiten, en ze krijgt dat in de gaten gaat ze proberen je de baas te zijn. Want ja buiten doet mama toch niks, laten we eerlijk zijn het is best eng om je kind een standje te geven of toe te spreken terwijl de hele stad bij wijze van spreken mee kijkt. Maar uiteindelijk is het niet hun kind, of opvoeding. Hun lopen na 2 minuten verder en hebben nergens last van, maar als je kind je eenmaal de baas is kan dat enorm lastig zijn. Misschien eerst een optie om uit te vinden als je dat nog niet gedaan hebt hoe je thuis er het beste mee kunt omgaan, zodat je dat buiten ook zo kunt doen. Zo is het ook duidelijk voor haar, gaat ze door weet ze de consequentie. Zo probeer ik het ook te doen met mijn dochter van 1,5.

    Succes Mike, en stoer dat je het deelt.

      • Daddy Mike 13 november 2014 / 11:46

        Hoi Yudeska,

        Bedankt voor je comment! Lief dat je het mee deelt. Ik zal hier zeker werk van maken! Goeie tip 🙂 het probleem is dat mijn schaamte echt gaat opspelen als zij zo gek gaat doen en wat ik dan op dat moment doe is haar erop aanspreken en duidelijk maken dat het niet leuk is, maar zij trekt hier niets van aan en dan neem ik haar mee naar buiten om een scene te voorkomen. Eenmaal buiten trekt ze weer bij en kan ze weer poeslief zijn. Zij is ook mijn kleine oogappeltje en echt boos worden kan ik niet zijn op haar. Ze heeft ook zulke schattige oogjes en wangetjes, Papa smelt dan gewoon. Maar ik ga nu proberen om hier consequent te zijn maar thuis en buiten is toch anders. Als we thuis zijn negeer ik haar gewoon en kan ze schreeuwen en rollen wat ze wilt, zij krijgt geen aandacht van mij maar als we buiten zijn heb ik hier ECHT geen ZIN in! Dus probeer ik dit te voorkomen. Dit bedoelde ik met het verschil tussen buiten en binnen. Ik ga het toch proberen en mezelf over mijn schaamte heen te zetten en hopen dat het goed uit pakt 😀

  2. Odile 13 november 2014 / 09:26

    Haha erg leuk geschreven. Gelukkig ben ik voorlopig nog niet in deze fase beland! Omkopen zou ik vermijden maar soms kunnen ze zo erg zijn en kan jouw schaamte zo hoog oplopen, dat ik me kan voorstellen dat je dan voor de meest effectieve oplossing voor dat moment kiest: “Als je nu gaat luisteren krijg je een ijsje!”
    Ach ik weet zeker dat kinderen van de meest geweldige opvoeders ooit ook wel eens zo’n bui hebben gehad en dat die ouders dan ook met het schaamrood op hun wangen staan 😉

  3. amy 13 november 2014 / 09:35

    Mijn zoontje is pas 6 maanden dus ik weet nog niet wat ik zou doen in zo’n situatie maar kan me ergens wel voorstellen dat je een beetje ervoor schaamt! Maar ach, iedereen is klein geweest en ik denk echt dat elk kind dit doormaakt. Gewoon kijken naar wat werkt bij jullie kindjes. Jullie kennen ze t beste en laat de rest van de wereld maar denken. Kijken doen ze toch wel, of een kind gilt of niet!

  4. Meki 13 november 2014 / 13:41

    Super daddy geweldig mens ben je, en je aanstaande ook wanneer gaan jullie nou eens trouwen love birdies, jullie zijn toppers leuke lieve gezellige mensen 🙂

  5. Whitney 15 november 2014 / 12:05

    Zelf maak ik het nog niet echt mee. Nu ik aan het minderen ben met zijn speen (mijn zoon is bijna 1 jaar) komt het wel eens voor inderdaad dat hij harde geluiden kan maken. Ik denk dat het handig is om zoveel thuis als buitenshuis dezelfde regels te hanteren anders raken kids in de war. Ik moet ook zeggen, als ik een papa op straat zie lopen met kinderen vind ik het onwijs stoer. Heel leuk hoe jij dit ook doet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *