Papa Mike vertelt: Is papa zijn echt zo zwaar?!

Is papa zijn echt zo zwaar?

Ik geef het toe, het valt soms niet mee om ouders te zijn. Nu Ayumi in de periode zit “ik ben twee en ik zeg nee” maakt het er niet makkelijker op. Het vraagt veel geduld van mij en ik moet dingen wel 100 keer herhalen. Het kan soms echt frustrerend zijn maar je krijgt er heel veel positiviteit voor terug.

Soms heeft Ayumi wel eens van die acties waar je echt boos op moet zijn, maar dan doet ze weer iets waardoor ik eigenlijk kei hard moet lachen.
Ik probeer dan wel een pokerface op te zetten maar soms gaat het echt niet. Ik weet dat ik op dat moment heb gefaald om haar iets duidelijk te maken maar ik denk maar zo; je hebt de slag gewonnen jongedame, maar niet de strijd.

Af en toe voel ik me net een politieagent. Continu haar corrigeren en achter haar aanlopen om ervoor te zorgen dat ze geen ongelukjes krijgt. Ik moet er niet aan denken om haar naar het ziekenhuis te brengen voor wat dan ook.

Natuurlijk ben ik me er van bewust dat dit een keer kan gaan gebeuren, maar ik probeer dit zo lang mogelijk te rekken. Dat wil niet meteen zeggen dat ik een controlefreak ben die ultra voorzichtig omga met de kinderen en dat Ayumi bijvoorbeeld een helm moet dragen als ik met haar een rondje ga wandelen op haar loopfiets. Nee, zo erg ben ik nu ook weer niet. Maar een beetje voorzichtig zijn kan geen kwaad toch?

http://i1291.photobucket.com/albums/b550/Sunseeree/IMG_2014_zpsxxrt5nqj.jpg

Ik merk dat Masato actiever wordt. Mede door hem zijn wij compleet. Wat hebben wij een geluk met die jongen zeg. Lekker rustig en altijd vrolijk. Alleen miepen als hij honger heeft. Een tevreden lieve baby. Hij heeft een totaal ander karakter dan zijn grote zus.
Maar ze hebben wel dezelfde pit en dat merken wij, vooral diep in de nacht. Dan kan het echt een drama zijn met onze kleine vriend. Hij mist dan zijn speen en dan moeten wij meerdere keren eruit. Gebroken nachten kunnen je de das om doen.
Af en toe gaat Sunseeree er vaker uit dan ik omdat ik zo moe ben dat ik zijn gemiep niet eens meer hoor. Ik slaap dan door alles heen en zaag ik een hele bos om in mijn slaap. Vet zielig eigenlijk voor Sunseeree, Masato die miept om zijn speen en ik die haar wakker snurkt.

‘s Ochtends is het drukste deel van de dag in ons gezin. Ayumi kan nu de deuren zelf opendoen (ook al heb ik de klinken omgedraaid zodat je het verticaal moet openmaken) en zij staat al om 6 uur naast ons bed. Als we geluk hebben rond half 7.
Ze begint altijd heel subtiel papa en mama te roepen en als we daar niet op reageren dan gaat ze in ons gezicht prikken met haar kleine vingertjes. Als dat niet werkt gaat ze het combineren, prikken en hard “papa wakker, mama wakker” roepen. Meestal is Masato dan ook rond die tijd wakker en moeten wij wel op staan. Wanneer we allemaal gegeten hebben ga ik door naar mijn werk om daar mijn ding te doen.

Af en toe vraag ik mijzelf wel eens af waar ik al die extra energie vandaan haal maar ik ben er nu eindelijk aan uit. Als ik thuis kom van mijn werk staat Ayumi al voor het raam te springen en te kloppen. Zodra ik binnen kom geeft zij mij een hele dikke kus en een knuffel. Dan roept ze kei hard: “PAPA IS THUIS”. Er wordt dan liefdevol naar me gelachen door onze zoon die op zijn wipstoel zit te chillen en mama komt mij ook een lekkere kus en een dikke knuffel geven.

Dit ideale plaatje had ik al in mijn hoofd voordat ik Sunseeree had ontmoet. Op dat ogenblik zijn al die “zware momenten” in een klap van de baan en kan ik met frisse moed de volgende dag weer de routine oppakken. Is papa zijn nu echt zo zwaar? Om eerlijk te zijn, niet echt, ik heb bewust voor gekozen om papa te worden en ik vind het geweldig om alles mee te mogen maken. Zowel de negatieve als de positieve dingen die meespelen.

“Het is niet de eindbestemming die er toe doet maar de reis er naar toe”.

Daddy Mike

Volg me ook op: InstagramFacebookYoutube Bloglovin

2 Comments

  1. Liset - Beautydagboek 19 maart 2015 / 08:17

    Wat leuk geschreven! De gebroken nachten kunnen je zeker de das omdoen, want vermoeidheid is zeker nummer 1 hier ;). Toch zijn de mooie momenten en de liefde voor het gezin die het echt de moeite waard maken. Wij zijn nu ook compleet met de komst van onze zoon, die nu 2 jaar is geworden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *