Papa Mike vertelt: Ik ben papa!

 

Ik ben papa!

Klik hier als je het eerste deel van mijn bevallingsverhaal nog niet hebt gelezen

Terwijl Sunseeree moedig haar pijn weg lag te puffen, ben ik druk bezig om te bedenken wat ik eventueel zou kunnen doen om haar te ondersteunen. Ik heb geprobeerd om over haar haren te strelen maar zij sloeg mijn handen weg, dus blijkbaar vond ze dat niet prettig. Ik heb geprobeerd haar mijn steun te betuigen door lief over haar rug te aaien, maar ik kreeg als reactie “raak mij niet aan” te horen, wel zachtjes want ze moest ook tegelijkertijd puffen dus het schreeuwen is mij gelukkig gespaard gebleven. Ik heb toen mijn camera gepakt en ben maar een paar fotootjes gaan maken. Ondertussen was ik aan het vluchten voor de man met de hamer. Ik had het gevoel dat ik op elk moment in slaap kon vallen. Ik was zo moe, dat ik denk ik zelfs staand had kunnen slapen. Wij waren al 24 uur op en hadden totaal geen rust gehad. Ik dacht nog bij mijzelf, als ik me zo al voel, hoe zou Sunseeree zich nu voelen? Wat zielig voor haar om dit te moeten doorstaan. Zo zwaar maar toch zo strijdlustig! Je kunt je wel voorstellen dat ik na die avond nog meer respect hebt gekregen voor alle mama’s in de hele wereld.

Nadat de verloskundige weer een check-up had gedaan bij Sunseeree kwam ze met de magische woorden; je hebt 10 cm ontsluiting je mag gaan persen! Ik was zo blij als een kind toen ik dit hoorde, want nu gaat het echt gebeuren! Negen maanden lang hebben we op je zitten wachten kleine ukkepuk. Negen maanden lang heb ik me moeten uitsloven voor mama, zodat jij positieve energie kreeg en goed zou groeien. Alles staat al klaar in je nieuwe huis om je te verwelkomen. Je mooie roze kamer, je lieve schattige kleertjes, papa heeft zelfs al een jurkje gekocht, die je over een paar maanden mag gaan dragen! Het enige wat je hoeft te doen is gezond op de wereld te komen. Sunseeree lag op bed en ik kreeg instructies om te mogen helpen. “Eindelijk!” dacht ik bij mezelf. Doe ik toch meer dan alleen als een schaap staan te koekeloeren. Ik moest haar hoofd ondersteunen en ervoor zorgen dat ze haar kin op haar borst lag. Ik hield haar handen vast en de twee zusters duwden haar benen naar achteren, zodat de baby alle ruimte had om op de wereld te komen. En daar ging Sunseeree.. Schreeuwen van de pijn en maar puffen en persen.. Haar hele hoofd werd rood en nog steeds had ik haar handjes vast. Op een gegeven moment sprongen de tranen in mijn ogen, want mijn lieve vrouwtje had haar nagels in mijn handen gezet en je kon er gewoon een hele afdruk van zien. Als ze nep nagels had gehad, zouden die waarschijnlijk in mijn handen zijn achtergebleven, zo hard was ze aan het knijpen! Ik liet natuurlijk niets merken aan de zusters, want hé, ik ben een man! Maar van binnen kon ik wel janken..wat deed dat pijn zeg. Toen ze op de volgende wee moest wachten, heb ik gauw mijn hand weggetrokken en haar handen op de stang gelegd. Zo dacht ik bij mezelf, knijp nu maar zo hard als je kan lieverd!

Dit was de eerste keer dat ik een bevalling meemaakte dus ik lette goed op. Ook op haar pekpek, want ik wilde wel zien hoe ons kindje werd geboren. Als je slecht tegen bloed kan zou ik je adviseren om niet mee te kijken! Want my oh my wat een bloed heb ik allemaal gezien. Het persen wilde maar niet echt lukken op bed en Sunseeree voelde zich ook niet op haar gemak, dus besloot de verloskundige om het op de baarkruk te proberen. Een baarkruk is een kruk waar een gat in het midden zit zodat je zittend je kind eruit kan “poepen”. Normaal gesproken moet je als partner achter haar staan en haar ondersteunen, maar Sunseeree wilde mij niet achter haar hebben. Kwam denk door de geur wat er uit mijn mond kwam, want ik zat de hele tijd koffie te drinken om niet in slaap te vallen. Ik ging maar op de grond liggen om weer naar haar pekpek te kijken om te zien hoe onze kleintje op de wereld zou komen.

Toen ze eenmaal weer begon te persen kon ik duidelijk zien hoe de bevalling vorderde. Elke keer wanneer ze perste kon ik een plukje haar zien uitsteken maar wanneer ze klaar was met persen ging het er weer terug in.En zo een paar keer. Uiteindelijk heeft de verloskundige gezegd dat ze echt beter moest gaan persen, want anders zouden ze haar inknippen. Deze dreiging heeft duidelijk geholpen, want toen heeft Sunseeree alles op alles gezet en heeft ze met haar laatste beetje kracht Ayumi op de wereld geperst. Ik zag haar heel mooi eruit komen en de verloskundige heeft haar zo vloeiend opgevangen. Dit was echt heel bijzonder om te zien.

Het eerste wat ik deed was kijken hoe ze eruit zag, heeft ze twee ogen, twee oren, heeft ze tien vingers en tien tenen ziet ze er verder gezond uit? Klinkt misschien een beetje gek maar mijn grootste angst was dat mijn kinderen niet gezond op de wereld zouden komen. Wij zijn alle twee wel erg gezond, maar ik wilde er niet blindelings van uit gaan dat het bij ons niet fout zou gaan. Gelukkig was Ayumi gezond en na de check-up door de verloskundige mocht ik haar in mijn armen nemen. Ik kan jullie met alle eerlijkheid vertellen dat ik wel een traantje weg heb moeten pinken, omdat dit moment zo speciaal was voor mij. Het leek net alsof ik een klein Japannertje in mijn armen had en wat leek zij super veel op Sunseeree zeg!! Prachtige lippen en een heel fijn knap gezichtje. Toen ik haar in mijn handen had leek het net alsof de wereld even stil stond. Wat heb ik van dat moment genoten zeg. Echt een lief knap dochtertje hebben wij en ik was (en ben) zo trots als een pauw op ons gezin. Ayumi is sowieso extra speciaal want zij is om 7:07 op de wereld gekomen. In ons 7de jaar samen en we hadden kamer nummer 7 en ze woog 7 pond! Hoe bijzonder is dit?

Wij zijn een nachtje gebleven in Origine, want we wilden eerst tot rust komen voordat de feest ging beginnen. Als je niet weet wat Origine is, laat je goed informeren. Hoe het op mij overkwam, was als een hotel voor kersverse ouders. Je kon zoveel drinken (flessen fris stond in de minibar en daarvoor moest je wel betalen) en eten (voornamelijk broodjes) als je wilt en ze verschoonde zelfs de baby voor je. Het enige wat we hoefden te doen is op de rode knop te drukken en dan kwamen ze. Heerlijke luxe en dat hadden wij zeker wel verdiend na de zware dagen en wat er nog meer komen ging. Onze familie kwam die middag al langs om de baby te bewonderen. Mijn moeder had Indische rijsttafel voor twee personen meegenomen, lekkere Roti en nog een zak vol met eten om goed op kracht te komen. Zeker voor Sunseeree want man oh man wat heeft zij het super gedaan zeg. Powervrouw, mijn vrouw! Heel onze kamer rook naar lekker eten. Elke keer als de deur open ging wisten ze meteen dat er allochtonen in de kamer zaten. Ze deden er verder niet moeilijk over en stiekem denk ik dat ze ook een hapje wilden. Na het eten ben ik heerlijk gaan slapen en heb ik verder weinig van Sunseeree en Ayumi meegekregen. Ik was echt knock-out!

De volgende dag hebben wij al onze spullen gepakt en zijn we met zijn drieën naar huis gereden. Een onbeschrijfelijk gevoel met een mix van blij, trots, gelukkig, dankbaar en bang want nu gaat het echt beginnen….

Daddy Mike

Volg me ook op: InstagramFacebookYoutube Bloglovin

8 Comments

  1. Manon 23 oktober 2014 / 09:25

    Aah, mooi verhaaltje Mike! Ik hoop dat Robert straks ook zo trots op mij zal zijn!

  2. Cindy 23 oktober 2014 / 10:01

    Wat een geweldig verhaal! Je mag zeker trots zijn op je mooie zoon en dochter, het zijn plaatjes!

  3. Joyce 23 oktober 2014 / 10:18

    Mooi en bijzonder hé, ik vind zelf denk de eerste toch net iets bijzonderder bij de bevalling. Maar hier kan ik pas vanaf april over oordelen. 🙂

  4. Judith 23 oktober 2014 / 13:12

    Wauw Mike, mooi gesproken hoor. Met een hier en daar een beetje humor gelukkig anders kwamen er tranen achter m’n ogen. Wat lief dat je zo trots en respect hebt voor je vrouw! Jullie zijn een geweldig gezin!

  5. Marlieke 30 oktober 2014 / 08:18

    Super mooi verhaal! Heb het gelijk maar even aan mijn vriend voorgelezen, dan weet hij wat hem zo ongeveer te wachten staat in februari haha;)

  6. Arjan van ikbenpapa.nu 5 november 2016 / 08:40

    Mooi is dat hè, een geboorte van je eigen kind meemaken. Zó intens, zowel voor moeder als vader! Mooi neergezet 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *