Papa Mike vertelt: De Bevalling

“De Bevalling”

Het is dan zover. Het kan elk moment gebeuren. Deze week of misschien volgende week. Maar je vrouw is deze week uitgerekend dus grote kans dat het echt deze week gaat gebeuren. Je hebt al aan je werk doorgegeven dat je vrouw op elk moment van de dag kan gaan bevallen. Je houdt nauwlettend je telefoon in de gaten, want stel je eens voor dat je net dat ene telefoontje moet missen… Dat ene telefoontje die je leven voorgoed gaat veranderen. Concentreren op je werk kan je niet meer, want het wordt nu echt heel spannend. Wanneer komt de baby nou? Voordat je naar je werk ging, zei ze dat ze nog nergens last van heeft, dus het zal vandaag denk ik niet komen. Maar ja, je weet maar nooit hè, het kan zomaar komen! Wanneer je thuis komt vraag je meteen hoe het met haar gaat en hoe ze zich voelt. Is er al een teken van de bevalling? De vluchttas staat al in de gang, dus zodra het echt gaat gebeuren is het hit and run!

Ik zal jullie vertellen hoe het precies bij ons is gegaan. Donderdagnacht had Sunseeree al last van irriterende pijn en hebben wij samen slecht geslapen. Je kan wel spreken over een gebroken nacht. De volgende dag ben ik gewoon naar mijn werk gegaan en heb ik continu mijn telefoon in de gaten gehouden. Ik heb denk ik wel 10 keer naar haar gebeld om te vragen hoe het met haar ging en of er al een teken was van de bevalling. De verloskundige was in de middag gekomen en zij zei dat het kon vriezen of dooien. Toen ik dit hoorde heb ik aan mijn werk gevraagd of ik eerder naar huis kon, omdat Sunseeree al de hele ochtend last had van krampen. Gelukkig kon ik een vervanger regelen en ben ik toen snel naar huis gegaan. Eenmaal thuis gekomen zag ik haar lekker chillen en vroeg ik haar of ze nog ergens last van had? Zij zegt nee, het is gestopt. Ik dacht bij mijzelf lekker dan, ben ik met spoed naar huis gekomen, omdat ik dacht dat het echt ging gebeuren, gebeurt er niets. Ik ben dan maar ook gaan chillen. Omdat wij allebei kapot waren van de vorige nacht gingen we lekker op tijd naar bed. Maar het gedonder begon al rond 22:00. Ze kreeg last van pijn en het begon vervelender te worden. Wij hebben de verloskundige weer gebeld en die was toen gekomen. Zij vertelde ons, dat als de pijn aan bleef houden, wij haar om 3 uur moesten bellen. Sunseeree moest maar proberen te slapen, want het kon ook zomaar zijn dat het pas morgen ging doorzetten. De verloskundige was net weg en Sunseeree kreeg steeds meer pijn. Volgens mij waren het de weeën maar ik had totaal geen idee.

Toen ik de verloskundige naar buiten liet, zag ik dat er maden voor onze voordeur zaten. Aangezien onze container voor stond naast de deur wist ik al meteen hoe dit kwam. De zon heeft er de hele dag op geschenen en het was die dag super warm dus heerlijk voor de maden! Omdat ik wist dat de verloskundige terug zou komen en straks de hell los zou breken, wilde ik die maden opruimen. Want stel je eens voor dat de verloskundige erop zou trappen en het mee nam naar boven zonder dat ze het weet. Komen we straks terug en is heel ons huis vol van die stink maden! Ik heb op internet gezocht om te kijken hoe ik ze kon bestrijden maar niets hielp!! Uiteindelijk was ik maar met de waterkoker aan de slag gegaan om ze dood te branden! Wij hebben zo’n 1,5 liter water koker en ik weet niet hoe vaak ik heen en weer heb moeten lopen, totdat ik ze allemaal dood had gemaakt. Ondertussen zat Sunseeree boven de pijn weg te puffen en die vroeg zich af wat ik in hemelsnaam bij de voordeur aan het doen was. Rond 2 uur was ik naar boven gegaan en heb ik van Sunseeree haar pijn moeten “meten”. Ze had ongeveer om de 10 min weeën en dat was dus een teken dat de zwangerschap echt aan de gang was.

Iets voor 3 uur moest ik de verloskundige bellen van Sunseeree en ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen. Ik bel niet elke dag iemand midden in de nacht om te vragen of ze naar ons toe willen komen om in de doos van mijn verloofde te voelen of de bevalling al op schiet. Gelukkig ging het telefoongesprek vlot en zou zij meteen komen. Eenmaal aangekomen vond er weer een inwendige onderzoek plaats en ja hoor ze had al 5 cm ontsluiting dus we moesten gauw naar het ziekenhuis. Mijn hart bonkte als een gek want NU gaat het echt gebeuren! Ik heb de vluchttas gepakt en alles in de auto gegooid. Zo’ n zeiltje op de stoel gelegd voor het geval Sunseeree ging lekken en we de vlekken er anders niet meer uit zouden krijgen en op naar het ziekenhuis.

Onderweg naar het ziekenhuis zat Sunseeree te jammeren van de pijn. Ik als man zijnde wist niet zo goed hoe ik hier mee om moest gaan. Ik kon wel vragen; ja gaat het schatje? Gaat het een beetje? Maar dan wist ik zeker dat ik de wind van voren zou krijgen, omdat het overduidelijk was dat het niet zo goed ging en dat ze stikte van de pijn! Ik kon ook niet zeggen dat het allemaal wel goed zou komen. Ik moest gewoon stil zijn, zodat ze zich kon concentreren op de pijn. Daarnaast was ik zo gefocust op de weg. Ik moest elk drempel zo rustig mogelijk nemen, want bij elke hobbel gilde ze het uit van de pijn! Maar ik moest er ook voor zorgen dat ik de verloskundige (die blijkbaar precies wist waar de gaspedaal zat) bij hield, want anders dreigde ik haar uit het zicht te verliezen. Na 8 drempels verder zaten we op de snelweg en kon Sunseeree weer een beetje ademen. Totdat we bij het ziekenhuis aankwamen. Daar had je van die korte hoge drempels en het maakte niet uit hoe ik het nam, de auto veerde alle kanten op. Wat een nachtmerrie was het toch voor m’n arme vrouwtje. Toen ik eenmaal geparkeerd had, had de verloskundige ook nog eens een rolstoel waarvan 1 band lek was. Sunseeree wilde dit aan haar vertellen, maar dit kon ze niet omdat ze de weeen weg moest puffen. Ik had zelf niets in de gaten, want ik liep er maar achteraan. Nogmaals deze verloskundige was denk ik de dochter van speedy gonzales en zelfs toen Sunseeree met haar voeten probeerde de rolstoel tegen te houden, duwde ze de rolstoel gewoon naar voren en zei, “Nee Sunseeree, eerst naar binnen, want anders vat je kou! Het is fris buiten!” En Sunseeree maar gillen, nee stop stop, puf puf puf nee.. En met haar voetjes proberen tegen te houden…nou het spijt mij zeer maar ik kreeg opeens een lachkick.. Het zag er zo komisch, uit dat ik er echt van moest lachen. Het was natuurlijk niet grappig voor Sunseeree en ik liet het dan ook niet zien maar van binnen lachte ik me eigen echt kapot. Het leek net een film!

We hadden ervoor gekozen om in Origine (geboortecentrum) te gaan bevallen, dus zijn we daar heen gereden. Origine is net een hotel, maar dan een hotel waar je kunt bevallen. Het leek ons leuk om in bad te bevallen, omdat de overgang door het warme water vrediger is voor de baby dan op de normale manier. Dit klonk voor ons logisch en super mooi maar daar bleef het helaas bij. Sunseeree voelde zich net als een zeekoe die door het water heen tobde en kon zich niet ontspannen, dus waren we hier al gauw klaar mee. Het duurde langer om het bad te vullen, dan dat ze daadwerkelijk erin heeft gelegen. Dus weer terug het bed in en wachten tot ze mag gaan persen. Als man zijnde kan je op zo’n moment vrij weinig doen. En wil je iets doen, dan wordt het zwaar afgekeurd door je vrouw. Aai over haar rug, RAAK ME NIET AAN! Handje vasthouden..wordt het weggeslagen… Ik heb maar mijn camera gepakt en wat fotootjes gemaakt. Ik was zelf al tegen mijn vermoeidheid aan het vechten, want ik kon moeilijk gaan chillen terwijl mijn vrouwtje daar pijn ligt te lijden. In de tussentijd wordt er van alles aan mij aangeboden..Mike wil je misschien wat drinken? Wil je een lekkere eierkoek? Ik zei maar ja, want ik kon toch verder niets doen. Zaten we daar lekker koffie te leuten terwijl ik naast mij “puf puf puf” hoor.

Klik hier om deel 2 te lezen

Daddy Mike

Volg me ook op: InstagramFacebookYoutube Bloglovin

9 Comments

  1. Joyce 16 oktober 2014 / 09:03

    Hahaha, ik heb hier smakelijk om moeten lachen! Die maden ook. Hahahaha.

    Ik ben nu al benieuwd naar het vervolg!

  2. Sofie 16 oktober 2014 / 09:19

    Hahaha ik heb me kapot gelachen om het stuk. Je schrijft heel beeldend, leuk! Jammer dat het pas volgende week verder gaat 🙁
    Ik ga nu de andere stukken lezen die je hebt geschreven.

  3. Manon 16 oktober 2014 / 09:49

    Hahaha Mike! Die maden ook echt, en arme Suns die lag te kreunen en te steunen en jij zit dan maar te ginnegappen. Zie het al helemaal voor me hahaha.

  4. Judith 16 oktober 2014 / 13:41

    Ha, wat leuk geschreven! Leuk om het een x van een man z´n kant te lezen. Ik heb wel enorme meeleven voor je vrouw hoor! Het is maar goed dat je niet in lachen uitbarstte buiten, ik denk dat ze ontzettend pissed zou zijn geworden 😉

    • Mike Risher 16 oktober 2014 / 17:50

      Haha gelukkig kent zij mij heel goed en weet ze dat ik het goed bedoel… 🙂 al die boefjes actie van Ayumi heeft ze van haar papa 😀 😀 😀

  5. Roos 16 oktober 2014 / 15:03

    Hahaha Mike wat schrijf je leuk, ik zie alles helemaal voor me. Ben benieuwd naar de rest van je verhaal!

  6. Marrit 18 oktober 2014 / 08:55

    Geweldig verhaal! Die maden…hahaha!!!
    Leuk om te laten lezen aan mn man die binnenkort in hetzelfde schuitje zit!

  7. Rosa 19 oktober 2014 / 15:51

    Leuk! Ik ben benieuwd naar de rest van het verhaal 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *