Papa Mike vertelt: De baby halen

Heb je vorige week het eerste deel nog niet gelezen? Lees deel 1 hier.

De dag is aangebroken. Het is eindelijk 5 september en vandaag is het zover. Als de baby vandaag niet komt gaan wij hem halen! Dus hoe dan ook, wij worden vandaag voor de tweede keer ouders. Ik werk maar een halve dag want wij moeten in de middag al naar het ziekenhuis. Ik heb amper geslapen van de zenuwen en mijn lichaam wordt overspoeld door emoties. Blijdschap, onzekerheid, angst, vreugde en nieuwsgierigheid. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet voelen. Een ding weet ik wel, het gaat vandaag hoe dan ook gebeuren. De knoop wordt doorgehakt en wij krijgen onze zoon te zien!

In de ochtend komt de zuster voor de laatste keer zijn hartslag meten en om 5 uur moeten wij naar het ziekenhuis. Voordat ik naar mijn werk ging had ik Ayumi naar mijn moeder gebracht zodat wij ons op de bevalling kunnen focussen. Eenmaal op mijn werk begon ik de tijd af te tellen. Elk minuut duurde wel een eeuwigheid! Gelukkig had ik tussendoor wat leuke klanten en die zorgden dat de tijd ietsje pietsje sneller ging. Op een gegeven moment kreeg ik een telefoontje van Sunseeree. Ze vertelde mij dat zijn hartslag nu echt teveel afweek en dat we snel naar het ziekenhuis moesten gaan. Gelukkig was ik op dat moment klaar met werken, dus kon ik meteen gaan! Mijn collega loste mij af, ik heb mijn jas gepakt en ben meteen naar mijn auto toe gelopen. Toen ik bijna bij mijn auto was voelde ik in mijn zak dat ik mijn autosleutels was vergeten! Echt lomp van mij weer! Dit lag nog op mijn bureau, dus kon ik weer terug lopen. Ik heb maar een sprintje getrokken want elk minuut telde mee voor mijn gevoel.

Toen ik thuis aankwam stond Sunseeree gelukkig al klaar. Ik hoefde alleen nog maar de vluchttas in de auto te stoppen en we konden meteen doorrijden. De trip naar het ziekenhuis was heel anders dan toen met Ayumi. Nu zat Sunseeree er relaxed bij en ik zag aan haar gezicht dat ze er helemaal klaar voor was. Bij Ayumi schreeuwde ze het toen uit van de pijn en bij elke hobbel zag ik de pijn in haar ogen. Toen wij bij het ziekenhuis aankwamen werd ze meteen gekoppeld aan de hartslagmeter en daar werd zijn hartje nogmaals gemonitord. Na een half uurtje kwam de gynaecoloog langs en zei vertelde ons dat wij hierna een hartfilmpje krijgen en van daaruit gingen ze verder kijken. Wij werden naar een andere kamer geleid en de gynaecoloog trok een van haar rubberen handschoenen aan en begon onderin bij Sunseeree uitgebreid te onderzoeken. Opeens stopte ze met voelen, ze trok haar handschoenen uit en ze zei: jullie hebben helemaal geen hartfilmpje meer nodig hoor want zij heeft al 4 cm ontsluiting!

Toen ze dit tegen ons zei sprongen wij al een gat in de lucht. Dit betekende dus dat Sunseeree niet meer ingeleid hoeft te worden en ik denk dat Masato ons op deze manier wilde laten weten dat hij geen hulp nodig had om op de wereld te komen. Wij werden weer naar een ander kamer begeleid en hier moest het gebeuren. Sunseeree en ik zaten samen nog wat te geinen en op een gegeven moment moest zij zich focussen want de pijn werd steeds heviger. De gynaecoloog kwam om de zoveel tijd poolshoogte nemen en er was altijd een zuster in onze kamer aanwezig om het in de gaten te houden. Uiteindelijk kon Sunseeree de pijn niet meer aan en heeft zij om verdoving gevraagd. Zij kreeg een apparaat met een pompje en als ze daarop drukte zou het de pijn moeten verlichten.

Ondertussen werd de hartslag van de baby goed in de gaten gehouden en door de deskundigheid van de zusters maakten wij op dat moment geen zorgen. Totdat het apparaat opeens gek begon te piepen en de zusters de hartslag niet meer in beeld konden brengen. Zij haalde een lange witte kabel tevoorschijn en legde snel aan ons uit dat zij de kabel aan het hoofdje van Masato moest schroeven zodat zij de informatie door zouden krijgen die zij nodig hadden. Toen ik “aan zijn hoofd schroeven” hoorde twijfelde ik of ik dit wel moest toelaten maar de zuster vertelde mij dat het heel oppervlakkig zou worden aangebracht en dat Masato hier bijna niets van zou gaan merken, maar dat de werking ervan wel essentieel is voor de bevalling. Ik stemde maar toe want wij willen natuurlijk wel dat Masato gezond geboren zou worden. In de tussentijd had ik nog steeds niets gegeten en de zuster wees mij erop dat ik nu echt moest gaan eten want anders zou ik de bevalling kunnen missen. Ik zat op dat moment echt in dubio en uiteindelijk heb ik maar chinees laten bezorgen zodat ik het in de kamer kon opeten. Zo wist ik zeker dat ik de bevalling niet zou missen. Ik heb snel mijn eten beneden opgehaald en ben weer vlug naar de kamer gelopen. Net op het moment dat ik mijn eten open wilde maken schreeuwde Sunseere dat ze wilde gaan persen. Het is tijd! Het gaat nu echt gebeuren. De zusters stonden al klaar en Sunseeree mocht gaan persen.

Bij de eerste keer persen kon ik al wat haar zien. Wow! Wat gaat dit snel zeg. De gynaecoloog keek Sunseeree aan en zei: bij de volgende keer pers heb jij je baby op je borst! En ja hoor daar kwam weer een wee aan. Sunseeree begon te persen en de gynaecoloog zei; ja pak hem maar hoor en Sunseeree greep Masato bij zijn armen en trok hem zo naar haar toe. Daar lag hij dan. Een klein lief mannetje met heel veel haar. Ik voelde mij weer de gelukkigste vader van de hele wereld. Wat een knappe vent zeg. Zo schattig en zijn gehuil was zo lief en zo zacht. Ik moest er gewoon om lachen. Wederom heb ik snel alles gechecked. Heeft hij tien vingers en tien tenen? Geen opvallende gekke dingen te zien? Gelukkig! Niets aan de hand en super gezond. Meteen werd hij aan de borst gelegd bij Sunseeree en hij begon gelijk te happen. Een natuurtalent. Dat heeft hij vast van zijn papa!

Sunseeree en Masato moesten nog een nachtje blijven in het ziekenhuis want de volgende ochtend zou er een uitgebreide check komen voor Masato. Ze werd naar een kamer gebracht waar iemand anders ook al in lag en ze moesten samen een kamer delen. Ik hoopte maar dat Sunseeree een beetje slaap zou krijgen want nu liggen er twee babys in de kamer en ik hoop niet dat de een de ander zou aansteken om te gaan huilen. Dat zou zielig zijn voor Sunseeree en voor die andere vrouw. Met lood in mijn schoenen ben ik naar huis gereden en ben ik maar meteen gaan slapen. Zo zou de dag nog sneller om zijn en kan ik weer bij mijn gezinnetje zijn. Wat een dag zeg! Super trots op Sunseeree dat ze weer zo goed heeft gedaan en dat iedereen gezond was. Masato, een echte krijger met wilskracht. Nu maar afwachten van wie hij zijn karakter en hopelijk kan hij zijn gekke familie aan. Maar dit zit denk ik wel goed. Nu zijn wij compleet en kan ons avontuur beginnen.

Daddy Mike

Volg me ook op: InstagramFacebookYoutube Bloglovin

6 Comments

  1. Anneleen 15 januari 2015 / 12:34

    Wat mooi geschreven weer! Mooie foto van jou en Masato, de trotsheid straalt er vanaf 🙂

  2. Marrit 17 januari 2015 / 14:04

    Mooi geschreven zeg!
    Zijn jullie inmiddels de schrik te boven? Of denk je er nog wel eens aan terug?
    Zijn ze er nog achter gekomen of het hartje nu 100% doet wat ie moet doen?
    Wat gaaf dat Sunseeree Masato zelf ‘eruit heeft getrokken’ dat moet heel bijzonder zijn geweest!

    • Koalabeautymama 19 januari 2015 / 11:39

      De schrik is gelukkig wel voorbij. Nu is alles in orde voor zover we weten. Hij groeit goed in ieder geval haha. Kleine boeda x

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *