Papa Mike vertelt: Autopech met kinderen

Autopech met kinderen

Afgelopen weekend was het weer eens lekker hectisch geweest voor ons. In verband met Pasen hebben wij onze familie moeten opzoeken. Altijd leuk en gezellig, want dan kunnen wij met zijn allen bijkletsen en zien de kids hun oma’s ook weer in het echt ipv via Facetime.

Zo zijn wij met 1ste paasdag naar mijn moeder geweest en hebben wij heel uitgebreid gegeten ‘s middags. De 2e paasdag zijn wij naar Alkmaar gereden om op bezoek te gaan bij mijn schoonfamilie en daar hebben wij ook ontzettend veel lekkers gegeten.
De volgende dag zijn wij naar onze trouwlocatie geweest om het vast te zetten en op dezelfde dag moest onze auto ook nog eens gekeurd worden voor 15:00 uur, want anders kwamen wij in de file terecht wanneer we naar huis gingen rijden.
Nu vraag je misschien af wat je met dit soort informatie moet doen maar het gaat om het volgende..

Wij hebben op diezelfde dag dus nog onze auto laten keuren en onderweg naar huis werd het steeds drukker en drukker. Omdat wij dus een druk weekend achter de rug hadden, wilden wij het lekker rustig aan doen voor de kinderen.
Maar de kinderen dachten er heel anders over en Ayumi vond het niet meer zo leuk om zo lang stil te moeten zitten. Van Alkmaar naar Etten-Leur is het een 1:45 uur rijden.
Ondertussen begon Masato ook honger te krijgen dus zette hij het op een huilen. Je kunt je voorstellen dat het niet prettig rijden is als je een huilend kind achterin hebt zitten en eentje die continu zeurt om iets wat ze op de grond heeft laten vallen en het terug wilt.

Wij hebben toen besloten om bij het volgende benzine station te stoppen, zodat wij Masato de fles konden geven en Ayumi haar benen te laten strekken. Zo gezegd zo gedaan.
Bij de eerst volgende tankstation ben ik toen gestopt en hebben wij onze ding kunnen doen.

Op het moment dat we weer verder konden rijden en ik de auto weer wilde starten, weigerde de accu mee te werken. Ik kreeg het maar niet voor elkaar. Na een hoop sukkelen kwam ik er dus achter dat de accu gewoon stuk was en dat dit ook nog eens vervangen moest worden.
Lekker handig dat ze dat bij de APK niet hadden gezien, maar hoe moet ik nu verder?

Gelukkig heb ik altijd startkabels achterin de kofferbak dus ging ik op zoek naar mensen die bereid waren om ons helpen. Ja, mensen die bereid zijn te helpen, makkelijker gezegd dan gevonden, want dat is helaas niet meer zo.
De eerste die ik benaderde om mij een “zetje” te geven, gaf meteen aan dat hij geen tijd had en naar het ziekenhuis moest. Ik heb de beste man vriendelijk bedankt voor zijn tijd en ben verder op zoek gegaan naar een volgende kandidaat. Ik zag een meneer iets verderop staan met een sigaret in zijn mond dus ik dacht hey, die zal vast en zeker wel bereid zijn om ons te helpen. Dus ik liep enthousiast naar hem toe, maar hoe dichter ik bij hem kwam hoe zenuwachtiger hij werd.

Ik vroeg hem vriendelijk of hij mij uit de brand wilde helpen en of ik mijn accu aan zijn accu mocht koppelen, zodat ik mijn auto kon starten. Maar helaas, hij schudde heftig nee en zei dat hij haast had. Hij maakt zijn sigaret af en stapte in zijn auto en reed weg.
Ik vond dit echt zo raar. Ik snapte er gewoon niets meer van. Het lijkt er op dat je tegenwoordig niet meer op hulp hoeft te rekenen. Blijkbaar heeft niemand meer tijd om je te helpen, ook al is het een handeling van 30 seconden (en 2 kleine kinderen in de auto).

Ik zette toch door en uiteindelijk stopte er een auto naast ons. Ik heb deze kans meteen gegrepen en ik vroeg de beste man om hulp. Hij zag Sunseeree en de kinderen in de auto zitten en zei; ja dat moet wel lukken.
Ik dacht, EINDELIJK een normaal persoon die even zijn dagelijkse drukke leven op pauze wilt zetten om een humanitaire handeling te verrichten. Ik vind het wel diep triest dat ik drie keer moet vragen voordat ik hulp kreeg maar hey, zo is onze samenleving tegenwoordig.

Een maandje terug had een maat van mij een ongelukje met zijn kindje en zijn kind zat onder het bloed, maar niemand die even stopte om hem bij te staan. Iedereen reed door en hij heeft alles zelf moeten regelen. Ik vond dit zo belachelijk en ongelofelijk, maar nu ik dit zelf meemaak, kan ik niets anders denken dan, waar gaat dit heen…? Ik ben nog van de oude stempel en ik zal hoe dan ook mijn kinderen dezelfde normen en waarden aanleren die mij ook zijn aangeleerd.

Hebben jullie ook een keer zoiets mee gemaakt? Merken jullie ook dat de normen en waarden aan het verwateren zijn? Of heb ik gewoon pech gehad? Laat in de comment weten wat je mening hierin is.

Daddy Mike

Volg me ook op: InstagramFacebookYoutube Bloglovin

6 Comments

  1. Anneleen 9 april 2015 / 08:17

    Pff wat vervelend dat jullie autopech hadden met twee kleine kindjes. En dan nog eens niet geholpen worden, lijkt me helemaal frustrerend. Ik vrees dat het inderdaad grotendeels de maatschappij is dat aan het veranderen is

    • Koalabeautymama 11 april 2015 / 09:52

      Gelukkig was het nog bij een tankstation.. Even onze blaas legen en wat eten/drinken kopen. Anders hadden we helemaal pech haha

  2. Soumeya 9 april 2015 / 09:23

    Ja vervelend is dat hè. Ik herken het wel en word er altijd een beetje verdrietig van. Het is denk ik niet dat mensen elkaar niet meer willen helpen, maar meer dat mensen elkaar niet zo snel meer vertrouwen. Ik heb het namelijk omgekeerd ook al een paar keer meegemaakt. Een mevrouw liet haar portemonee vallen en had niks door. Ik wilde het oprapen en aan haar geven maar opeens werd er vanuit alle kanten dingen geroepen dat ik haar portemonnee zou willen stelen. Ik gaf haar de portemonnee en nijdig greep ze die uit mijn handen. Mijn kids begrepen er niks van. Mama wilde toch alleen maar helpen? Ik schaamde me rot. Ook toen iemand gevallen was wilde die niet door mij geholpen worden. Ik heb me altijd afgevraagd of mijn hoofddoek er iets mee te maken had. Hoe dan ook het is wel triest dat onze samenleving tegenwoordig zo is. Wel fijn dat jullie uiteindelijk geholpen zijn.

    • Koalabeautymama 11 april 2015 / 09:52

      Aah wat triest zeg dat je zulke reacties had gekregen! Ik kan dat echt niet uitstaan.. Ik kan mij heel goed voorstellen dat je de volgende keer denkt: zoek het lekker uit! 🙂

  3. Elize 9 april 2015 / 11:56

    Gelukkig is mijn ervaring heel anders. Vorig jaar viel mijn opa van de trap in het station en dankzij meerdere mensen die hun trein hebben gemist voor ons is het goed afgelopen. Ook hebben we meerdere keren een zelfde probleem als jullie gehad met de accu van de auto, waarbij er meer dan genoeg mensen waren die ons snel weer op weg hielpen.
    Dus mijn gevoel zegt dat het gewoon een gevalletje pech was? Of misschien lag het aan de locatie? Ik vind dat bij de meeste bezinestations wel vaker vreemde types rondhangen haha!

    • Koalabeautymama 11 april 2015 / 09:51

      Wat fijn om te horen dat jullie wel gewoon geholpen werden! Er bestaan ook behulpzame mensen gelukkig. 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *