Ik wilde ons kindje niet vasthouden na de geboorte

Het lijkt wel een eeuwigheid geleden en toch staat het als de dag van gisteren in mijn geheugen gegrift.
De bevalling! Iets wat je niet snel zal vergeten als moeder. Nu er om mij heen vriendinnen zwanger zijn, komen er allerlei herinneringen naar boven. Ik wilde ons kindje niet vasthouden na de geboorte…

Wat ik zo bijzonder vind, is dat ik bij de bevalling van ons zoontje, hem zelf uit mij heb getrokken tijdens de bevalling! Bizar hè? De bevalling ging ineens heel snel en toen ik eenmaal ging persen, was hij er zo. Omdat het zo vlot ging zei de verloskundige: “pak hem zelf maar!”
Ik dacht niet na en in een reflex voelde ik beneden, greep mijn baby vast en trok hem eruit. Daarna legde ik hem zelf op mijn borst. WOW. Dat heb ik zelf gedaan! Een prachtige ervaring die ongepland was. Hier ben ik de verloskundige heel dankbaar voor.

Als ik dan terugdenk aan de eerste bevalling van onze dochter is het minder rooskleurig.
Ik herinnering vooral de pijn, de vermoeidheid omdat ik dag en nacht niet heb geslapen door de weeën. En niet te vergeten het ongemak. Ik ging van een bad, naar het bed en uiteindelijk ben ik bevallen op een baarkruk. Voor mijn gevoel duurde alles een eeuwigheid, had ik het koud, pijn (geen pijnbestrijding) en lukte het persen niet goed. Ik was er helemaal klaar mee. Daardoor wou ik het bijna opgeven. Dat kon natuurlijk niet haha. Ze moest eruit!

Daar zat ik dan in mijn nakie, op de baarkruk de laatste restjes energie uit de tenen van mijn opgezwollen voet van de vocht te halen. Het brandde als de hel en ik scheurde van alle kanten uit.
Maar hé, daar was ze dan! Het enige wat ik zag toen ik mijn ogen opende, was bloed en een dikke navelstreng die ik volgde. Het leidde naar de verloskundige die op de grond zat met onze baby. My god, het is gelukt! Wat een prestatie zeg.. Nooit meer dacht ik toen. 😉

Ik kroop met wat hulp weer op het bed. Het enige wat ik dacht was: “Laat mij maar met rust. Ik hoef even niks meer!”
Nee, dat ging niet. Ik kreeg een spuit in mijn been en mocht nogmaals persen, zodat de placenta kon loslaten. Dat ging soepel. Als een blubber “plopte” het eruit. Met tegenzin keek ik naar de verloskundige die met enthousiasme liet zien hoe dat ding er van binnen en buiten uitzag.
Leuk.. Daar zat ik net op te wachten. Bedankt voor de show.. Nu weg met dat ding..

We vergeten het bijna, onze dochter Ayumi is geboren! Ze is een mooie, stevige baby met een gezonde kleur. Op het moment dat de verloskundige haar aan mij wilde geven, blokkeerde ik even. Je zou misschien denken dat ik niet kon wachten om na die strijd mijn kersverse dochter vast te houden..

Ik was er eerlijk gezegd even klaar mee. “Nee, dat hoeft niet. Geef het maar aan papa.” Uitgeput draaide ik mijn hoofd, zodat ik een trotse vader kon zien met zijn pasgeboren dochter. Een mooi moment. Ik vond het toen wel verwarrend dat ik dat gevoel niet had bij haar na de bevalling. Aan de andere kant was ik helemaal gaar en zei de verloskundige dat het niet raar of erg is dat ik het niet gelijk wilde.

Uiteindelijk moest ze wel bij mij liggen om aan de borst te drinken. Wat een kleine pitbull! Ze zocht, ze greep en liet niet meer los hahaha. Eetlust van papa en mama. Dat zat wel goed! Na het drinken lag ze op de ziekenhuiskamer naast mij in een babybedje. Zo kon ik haar rustig bewonderen. Wat een prachtig meisje. Daarna heb ik haar niet meer losgelaten. Ik had zo’n intens moedergevoel dat ik bijna niemand toeliet om voor haar te zorgen. Dat is weer een ander verhaal..

Natuurlijk ligt het allemaal aan je eigen toestand en de situatie, maar ik voel me soms wel een beetje schuldig tegenover Ayumi. Masato werd helemaal bewust en liefdevol ontvangen door mij en zij kreeg dat eerste moment niet meteen. Ik hou allebei evenveel van onze kinderen. Alleen de geboorte verliep totaal anders. Gek hoe dat zo kan lopen..

♥ Hoe ging het bij jou bij de geboorte? Wilde je wel gelijk de baby vasthouden of wilde je liever even wachten tot je was bijgekomen?
 photo liefs2_zps7pb6cfyj.jpg


Volg me ook op
: Instagram Facebook Bloglovin Youtube

7 Comments

  1. Denise 7 februari 2017 / 10:15

    Misschien is het toch waar eat ze altijd zeggen, de eerste is het moeilijkste? Bij mij kwam ze ook absoluut niet van zelf. Mega rugweeen ook geen pijnbestrijding . Maar ze ging er zo langzaam uit dat ik niet ben geknipt of gescheurd! pfjiuew! Ik was zo gefocust is ze er al? Is Ze er al? Haha nee hoorde ik dan en toen eindelijk zei se nog 1 x goed persen dan is ze er! Ik blijmaar dat waren er uiteindelijk 3 stom! En toen was ze er Maarten trok der er uit en leg de der meteen bij mij! Zo fijn! Heel die ‘kwal-biefstuk ‘ heb ik niet eens gemerkt toen die eruit kwam haha

  2. Leonie van Mil 7 februari 2017 / 12:26

    Ik had bij de eerste ook twee nachten niet geslapen en ik was kapot. Ik was heel veel bloed verloren, dus ik moet eerlijk bekennen dat de eerste uren na mijn bevalling echt heel wazig zijn. Ik weet niet meer wat ik wilde en wat niet. Het gebeurde allemaal. Dus dat je gewoon even wilde bijkomen en kijken naar kersverse papa en kindje, kan ik mij heel goed voorstellen. Dat is ook genieten van je kindje

  3. Mamazijn 7 februari 2017 / 15:21

    Wat tof dat je hier over blogt! Niet veel mama’s durven dit soort gevoelens toe te laten, laat staan erover te schrijven. Fijn om eens blog te lezen, waarin ook dit soort gevoelens beschreven worden.

  4. Eline Koster 8 februari 2017 / 02:11

    Het enige wat ok wilde nadat Mia heboren was, dat ze eerst werd sxhoongemaakt voor ze bij mij op de borst werd neergelegd. Ik had echt gewoom geen zin in een bloeserige baby vast te houden. Is dat erg?
    Dus werd ze eerst snel onderzocht sn schoongeveegd en kwam daarna pas in een doek verwikkeld bij mij liggen.
    Nog steeds geen spijt van dat het zo gegaan is.

  5. Evelyne 8 februari 2017 / 08:25

    Heel eerlijk van je. Maar bevallen is ook erg heftig! Chapeux dat je nog de kracht had om op bed te komen. Hihi.. ik wou bij de 2e niet eens mijn ogen opendoen. Vermoeid, pijn maar ook te hard geperst en grote druk op mn hoofd. Het is wat he…

  6. Ama 8 februari 2017 / 17:49

    Aaah jeetje, heftig je eerste bevalling, is ook niet gek dat je haar even niet bij je wilde en papa even met haar kon knuffelen En kennismaken. Ik had een keizersnede, voor ik het wist was hij er en ik had hem even op mijn buik. Vervolgens toen hij schoon gemaakt was en ik ook opgeknapt was, werd ik op de rustkamer gelegd, daar begon de ruggenprik uit te werken.ik trok het niet meer, en huilde van de pijn, een van de verpleegkundige vroeg of ik de kleine bij mij wilde(ik denk ter afleiding) ik zei neeeeee wil ik ik niet, en dat ik pijn hebt. Duurde lang voordat ik pijnstillers kreeg. Volgens mijn partner zou ik ook gezegd hebben, dat ik hierna geen kind meer wilde🙈, waar ik nu overigens anders over denkt😀. Wat wij allemaal wel niet mee moeten maken als vrouw zijnde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *