EMO OUDERS: Het einde van het eerste schooljaar. STOP DE TIJD!


Ik weet als de dag van gisteren hoe het voelde toen onze dochter voor de eerste keer naar de basisschool ging.
Man, wat was ik zenuwachtig. Ayumi niet. Die stond al maanden te springen en te vragen wanneer ze nou eindelijk naar school mocht. Bij elke mijlpaal lijkt het alsof je je kind een beetje moet loslaten. Vrij laten vooral. Ruimte geven om te ontdekken en te ontwikkelen. Zodra onze dochter naar de basisschool ging, leek het alsof ik een deel van de controle ben kwijtgeraakt. Logisch.

Want ik kan haar niet altijd beschermen of zeggen wat ze moet doen of hoe ze iets moet aanpakken. Dat moet ze zelf leren. Leren om contacten te maken met andere kinderen. Vriendschappen opbouwen en voor jezelf opkomen. Ontdekken wie echt je vriendjes zijn en natuurlijk zal het niet altijd leuk zijn met andere kinderen. Normaal gesproken ga ik er als moeder tussen staan en kom ik voor Ayumi op. Ik kan moeilijk als een stalker bij de school gaan staan om te checken of alles wel goed gaat.
Ik bedoel *Psycho alert*..

Niet te geloven dat het volgende week al zomervakantie is. Dat betekent dat onze kleine, grote meid na de schoolvakantie naar groep 2 gaat. Wat zal ze trots zijn als oudste kleuter. Daar keek ze erg naar uit. Omdat ze in de vakantie jarig is, mocht ze deze week trakteren op school. Voor haar heb ik cupcakes gemaakt met smarties erbovenop. Lekker toch voor die koters. Zij was blij.
s’ Ochtends trok ze haar favoriete roze jurk aan en kon ze niet wachten om de auto in te stappen met haar traktatie. De juf had een mooie kroon voor haar gemaakt en buiten de klas stonden Mike en ik voor het raam te zwaaien. Ze had het druk haha.

Opeens voel ik een duwtje en hoor Mike zeggen: “Nou, niet zo emotioneel doen hoor. Heb je tranen in je ogen?” Ik zo: “Nee joh, doe even normaal. Ik ben gewoon mijn kind aan het uitzwaaien.” Blijkt dat papa zelf emotioneel werd haha. Dat hij nu emo wordt, moet hij niet gelijk denken dat ik daar sta te janken bij het raam. Het viel reuze mee. Ik was alleen heel blij. Natuurlijk is Ayumi zijn dochtertje en echt een papa’s kind. Zijn oogappeltje. Hij zei dat ze niet te snel groot moest worden. Ze wordt bijna 5 jaar en gaat naar groep 2. Ze kan al zoveel zelfstandig doen, heeft haar eigen vrienden en red zichzelf wel.

Onze snoezepoes. Ik denk dat ik het persoonlijk lastig ga krijgen als onze jongste naar school gaat. Masato wordt in september 3 jaar. Nog 1 jaartje en dan gaat hij ook naar de basisschool. Van de week lag hij op ons bed te chillen. Dat kleine mannetje is opeens groot geworden. Geen schattige babyspekjes meer, maar een langer lichaam. Echt al een flink jongetje. Mijn baby is weg. Mijn dreumes is er niet meer. Hij wordt groot. Mijn pandabeertje.. Verdorie. Kijk nu ga ik al. *Jank alert*. Stiekem behandel ik hem soms als een baby. Dan houd ik hem in mijn armen en wieg ik hem heen en weer. Als ik vraag of hij mama’s pandabeer is zegt hij heel lief “ja” met een schattig stemmetje. Mijn god. (Ondertussen maak ik een waterval achter de computer).

Ik geniet intens van onze kinderen. Wat als hij straks boos wordt als ik hem pandabeer noem? Wat als het niet meer cool is om mama en papa te knuffelen bij school of handje vast te houden? Mijn ergste nachtmerrie. Hopelijk gaat dat niet gebeuren, want we houden heel veel van elkaar. Ik heb mezelf voorgenomen dat ik gewoon blijf knuffelen en kussen ook al vinden ze het niet leuk. Jammer dan. Ik ben hun moeder. Ze accepteren het maar haha.

Het is wat met kinderen. Hoe ervaren jullie dat? Het zijn stuk voor stuk bijzondere mijlpalen en ik ben dankbaar dat ik het mag meemaken.



Volg me ook op
: Instagram Facebook Bloglovin Youtube

4 Comments

  1. Wingie 6 juli 2017 / 10:23

    Super om te lezen! Haha, de tijd gaat echt snel! Ik herinner nog de dag dat mijn nichtje geboren was, ze is nu gewoon al 7!! Pfff, voel me oud worden 😂 Heb je gedacht aan nog een kindje? Haha, dan weer zo’n lief snoezig baby’tje in je armen die verschillende stadiums doorstaat 🤗

    • KoalaBeautyMama 6 juli 2017 / 11:20

      7 alweer? Jeetje, bij elk jaar wat erbij komt lijkt het alsof ze een totaal ander persoon worden haha. Wel mooi om mee te maken. Wat zul je lekker met je nichtje kunnen kletsen. Das wel gezellig. Ik heb de mazzel dat mijn vriendin net een kindje heeft gekregen. Kan ik daar lekker met de baby kroelen haha. Ergens lijkt het mij wel leuk, maar aan de andere kant ook echt niet. Ben blij dat het steeds makkelijker wordt en dat we onze vrijheid iets meer terugkrijgen. ^_^ x groetjes

  2. Anke 9 juli 2017 / 19:54

    Mooi geschreven! Kan me voorstellen dat je soms emotioneel wordt bij de gedachte dat een fase voorbij is en niet meer terug komt… mijn zoontje is nog maar 1,5 maar ik heb al geregeld even moeten slikken vanwege dingen die nu voorbij zijn zoals flesjes melk drinken in mijn armen of kleertjes die de kast in gaan omdat hij alweer groter is geworden. En ach, als moeder hoort het er een beetje bij om soms ineens een zacht ei te zijn, haha!

    • KoalaBeautyMama 10 juli 2017 / 08:38

      Ooh ja 1,5 jaar is ook zo’n mooie leeftijd. Ze zijn zo schattig en je bent zo intensief bezig om ze van alles te leren. Heerlijk als ze bij je liggen.*Smelt*. Lekker genieten van elk moment. xx groetjes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *